Lifestyle Khazanah Profil Baru Dram Lists Ensiklopedia
Technopedia Center
PMB University Brochure
Faculty of Engineering and Computer Science
S1 Informatics S1 Information Systems S1 Information Technology S1 Computer Engineering S1 Electrical Engineering S1 Civil Engineering

faculty of Economics and Business
S1 Management S1 Accountancy

Faculty of Letters and Educational Sciences
S1 English literature S1 English language education S1 Mathematics education S1 Sports Education
teknopedia

teknopedia

teknopedia

teknopedia

teknopedia

teknopedia
teknopedia
teknopedia
teknopedia
teknopedia
teknopedia
  2. Wereldencyclopedieën
  3. The 1975 – Wikipedia, wolna encyklopedia
The 1975 – Wikipedia, wolna encyklopedia
The 1975 – Wikipedia, wolna encyklopedia
Przejdź do zawartości

The 1975

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ten artykuł dotyczy zespołu muzycznego. Zobacz też: rok 1975.
The 1975
Ilustracja
Zespół podczas koncertu na festiwalu Bilbao BBK Live w Bilbao (2014)
Rok założenia

2002

Pochodzenie

Wilmslow, England

Gatunek

contemporary R&B[1], indie rock, pop[1][2]

Aktywność

2002–

Wydawnictwo

Dirty Hit, Polydor, Interscope

Powiązania

Phoebe Bridgers
Beabadoobee

Skład
Matty Healy
Adam Hann
Ross MacDonald
George Daniel
Współpracownicy
John Waugh
Jamie Squire
Taitlyn Jaiy
Kaylee Jaiy
Polly Money
Odznaczenia
[3]
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

The 1975 – angielski pop-rockowy zespół muzyczny założony w 2002 w Manchesterze[4][5][3][4]. W jego skład wchodzą: Matty Healy (wokal prowadzący, gitara rytmiczna, główny autor tekstów), Adam Hann (gitara prowadząca), Ross MacDonald (gitara basowa) i George Daniel (perkusja, główny producent).

Grupa założona została przez uczniów Wilmslow High School w Cheshire[3]. Pierwsze nagrania zespołu ukazały się w sierpniu 2012. Po czterech EP'kach zespół wydał swój pierwszy album w 2013[4]. Muzycy The 1975 przyznają, że nie czują się związani ze sceną Madchester[1][4]. Nazwa zespołu została zainspirowana zapiskami znalezionymi na stronie w używanej przez Healy’ego kopii książki W drodze Jacka Kerouaca, opatrzonymi datą „1 czerwca, The 1975”.

Wszystkie albumy zespołu dotarły do pierwszego miejsca listy UK Albums Chart w Wielkiej Brytanii i znalazły się na liście Billboard 200 w USA, zdobywając uznanie krytyków oraz pojawiając się w zestawieniach rocznych i dekadowych. Drugi album, I Like It When You Sleep, for You Are So Beautiful yet So Unaware of It (2016), osiągnął także pierwsze miejsce w USA, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii, a jego edycja kolekcjonerska była nominowana do nagrody Grammy w kategorii Best Boxed or Special Limited Edition Package[6]. Trzeci album, A Brief Inquiry into Online Relationships (2018), spotkał się z powszechnym uznaniem i zdobył tytuł Brytyjskiego Albumu Roku na Brit Awards 2019[7], a singiel „Give Yourself a Try” otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepsza Piosenka Rockowa. Kolejne albumy to Notes on a Conditional Form (2020) i Being Funny in a Foreign Language (2022), z których ten ostatni był nominowany do Brytyjskiego Albumu Roku na Brit Awards 2023.

Według Rolling Stone zespół od swojego debiutu znajduje się „na czele współczesnego pop-rocka”[8], Billboard określił go jako „najbardziej ambitny zespół pop-rockowy swojego pokolenia”[9], a Pitchfork nazwał „grupą przyjaciół, którzy awansowali od surowych emo-rockerów do globalnych gwiazd”. Entertainment Weekly określiło ich mianem „brytyjskie fenomeny”, NME jako „bohaterowie artystycznego popu”, a BBC nazwało „współczesnymi ikonami popu”. Zespół zdobył liczne nagrody i nominacje, w tym cztery Brit Awards, dwie Ivor Novello Awards, a także dwie nominacje do Mercury Prize i dwie do Grammy. W 2020 roku otrzymali tytuł „Zespołu Dekady” podczas NME Awards[10].

Historia

[edytuj | edytuj kod]

2002–2011: Powstanie zespołu

[edytuj | edytuj kod]

W 2002 roku, w Wilmslow High School, gitarzysta Adam Hann zwerbował Matty’ego Healy’ego jako perkusistę do zespołu, który zakładał razem z basistą Rossem MacDonaldem[11]. Hann chciał stworzyć zespół, ponieważ lokalny pracownik rady miejskiej zaczął organizować koncerty dla nastolatków, a on chciał na jednym z nich wystąpić[12]. Kiedy planowany wokalista zespołu, Elliott Williams (obecnie członek zespołu Editors), zrezygnował po jednej próbie, Healy przejął obowiązki wokalne, łącząc rolę głównego wokalisty i perkusisty[13]. Ostatecznie oddał grę na perkusji George’owi Danielowi, wspominając później, że poznanie Daniela „zmieniło jego życie”[14]. Daniel opisał swoje pierwsze wrażenie o Healym jako „najbardziej otwarcie pełną pasji osobę w szkole—ujmującą i onieśmielającą”[13]. Początkowo kwartet grał covery utworów punkowych i emo w szkole oraz w domu Healy’ego, zanim zaczął tworzyć własny materiał.

Aby utrzymać zespół, Hann, MacDonald i Daniel podjęli studia w Manchesterze, podczas gdy Healy przez krótki czas uczęszczał do szkoły muzycznej[15]. W tym czasie grali koncerty i nagrywali własne utwory, pracując jednocześnie jako dostawcy w lokalnej chińskiej restauracji[16]. Do 2010 roku menedżerem zespołu był Jamie Oborne, jednak grupa wciąż nie miała kontraktu płytowego z powodu częstych zmian stylistycznych. W odpowiedzi Oborne założył własną niezależną wytwórnię Dirty Hit i podpisał z zespołem umowę na 20 funtów. Zanim przyjęli nazwę The 1975, zespół występował pod kilkoma innymi nazwami, m.in. Me and You Versus Them, Those 1975s, Forever Drawing Six, Talkhouse, The Slowdown i Bigsleep[17][18][19]. Funkcjonowali także jako Drive Like I Do, zanim w 2012 roku przyjęli obecną nazwę. Healy wspominał, że ostateczna nazwa została zainspirowana notatkami znalezionymi na tylnej stronie książki W drodze autorstwa Jacka Kerouaca[20].

2012–2014: Początki kariery i debiutancki album

[edytuj | edytuj kod]
Logo zespołu, które było powszechnie używane w latach 2012–2016

Debiutancki album zespołu, zatytułowany The 1975, został nagrany z producentem Mike’em Crosseyem[21]. Między jesienią 2012 a wiosną 2013 roku, gdy trwały prace nad płytą, zespół wydał cztery minialbumy (EP-ki). Intensywnie koncertowali, by promować materiał i budować zainteresowanie, grali liczne występy oraz pojawiali się gościnnie u boku innych artystów.

Album spotkał się z pozytywnymi recenzjami i 8 września zadebiutował na 1. miejscu brytyjskiej listy UK Albums Chart[22]. Do marca 2016 roku sprzedał się w liczbie 410 981 egzemplarzy w Wielkiej Brytanii oraz 390 000 w Stanach Zjednoczonych[6]. Krytycy Pitchfork przychylnie porównywali zespół do The Big Pink[17]. EP-ka Sex została opisana przez magazyn Paste jako „połączenie eterycznego brzmienia i synth popu”, z „nawiedzonym” i „gładkim” wokalem. Ich „łagodny”, oszczędny styl chwalono za brak „efektownej, przyciągającej uwagę produkcyjnej teatralności”[23][24].

The 1975 występujący w 2014

Wydanie pierwszej EP-ki Facedown w sierpniu 2012 roku przyniosło zespołowi pierwszą ogólnokrajową emisję radiową w Wielkiej Brytanii dzięki singlowi „The City”, który pojawił się w audycji BBC Introducing prowadzonej przez Huw Stephensa w BBC Radio 1[25]. Pod koniec 2012 roku grupa ponownie zwróciła na siebie uwagę ogólnokrajowych mediów, gdy DJ BBC Radio 1 Zane Lowe promował ich singiel „Sex”, wydany 19 listopada. Zespół wyruszył w trasę po Wielkiej Brytanii i Irlandii, która została przedłużona do początku 2013 roku, a następnie rozpoczął tournée po USA wiosną 2014 roku[26]. Po wydaniu Music for Cars 4 marca 2013 roku The 1975 odnieśli mainstreamowy sukces dzięki utworowi „Chocolate”, który dotarł do 19. miejsca brytyjskiej listy singli. 20 maja 2013 roku ukazała się EP-ka IV, zawierająca nową wersję „The City”. Utwór trafił na listy przebojów w Wielkiej Brytanii i był emitowany w kilku innych krajach.

Przed premierą debiutanckiego albumu zespół intensywnie koncertował, by zwiększyć rozgłos. Wystąpili jako support Muse podczas drugiej części trasy The 2nd Law World Tour na Emirates Stadium w Londynie 26 maja 2013 roku[27]. W czerwcu 2013 roku koncertowali w USA z The Neighbourhood[28], a 13 lipca supportowali The Rolling Stones w Hyde Parku[29]. W sierpniu zagrali na Festival Republic Stage podczas festiwali Reading i Leeds 2013[30].

W artykule dla When the Gramophone Rings Elliot Mitchell napisał, że wydanie serii EP-ek przed debiutem było „koniecznym ruchem, aby nadać kontekst szerokiemu brzmieniu zespołu, zamiast budować napięcie wyłącznie singlami”. Healy wyjaśnił: „Nie bylibyśmy w stanie wydać albumu bez wcześniejszego wypuszczenia EP-ek, bo chcieliśmy mieć pewność, że odpowiednio się wyrazimy, zanim zaprezentujemy ludziom ten długi, ambitny debiut”[30]. Album The 1975 ukazał się 2 września 2013 roku, został współprodukowany przez Mike’a Crosseya, znanego ze współpracy z Arctic Monkeys i Foals[26]. Zespół wyprzedawał koncerty jeszcze przed premierą pełnowymiarowej płyty, co wspominał Healy w wywiadzie dla The AU Review[31]. Głównym singlem była nowa wersja „Sex”, wydana 26 sierpnia 2013 roku[32]. Utwór miał premierę 8 lipca w audycji Zane’a Lowe’a w BBC Radio 1[33], a teledysk zadebiutował na YouTube 26 lipca. Album zadebiutował na 1. miejscu UK Albums Chart.

MacDonald na koncercie we Włoszech (2014)

Reakcje publiczności na muzykę zespołu były mieszane, zwłaszcza w mediach społecznościowych, takich jak Twitter. W 2016 roku Larry Fitzmaurice z magazynu Vice określił ich jako „najbardziej znienawidzony i najbardziej kochany zespół na świecie”, dodając, że bywają postrzegani jednocześnie jako niedoceniani i przeceniani, choć częściej przeważa ta pierwsza opinia[34]. Weteran krytyki rockowej Robert Christgau stwierdził, że „są słabi” i nie powinni być nazywani zespołem rockowym, ponieważ nie „rockują”[35]. Fitzmaurice uznał, że debiut był zasadniczo prostym albumem rockowym nagranym „z miękką, wyraźnie brytyjską wrażliwością”, natomiast I Like It When You Sleep… było rockiem jedynie w bardzo luźnym znaczeniu tego słowa. Ogólnie określił ich muzykę jako pop „w obrębie alternatywy”, najbardziej porównywalny do INXS.

We wrześniu 2013 roku The 1975 koncertowali w Wielkiej Brytanii, m.in. jako headlinerzy na Freedom Festival w Kingston upon Hull oraz jako support Bastille podczas iTunes Festival 8 września[36][37].

W październiku 2013 roku odbyli trasę po Ameryce Północnej, w listopadzie po Europie, a w styczniu 2014 roku wystąpili w Nowej Zelandii i Australii[38]. We wrześniu 2013 roku zagrali trzy wyprzedane koncerty w londyńskim Shepherd’s Bush Empire[39]. W kwietniu 2014 roku po raz pierwszy wystąpili na dużym amerykańskim festiwalu muzyczno-artystycznym Coachella[40], a w tym samym miesiącu zagrali w Royal Albert Hall[41]. W maju, podczas trasy po Ameryce Północnej, ich nagrania zostały udostępnione cyfrowo. Healy zapowiedział, że nagrania kolejnego materiału planowane są na drugi kwartał 2015 roku[42].

2015–2017: I Like It When You Sleep, for You Are So Beautiful yet So Unaware of It

[edytuj | edytuj kod]
Hann i Healy występujący w Wielkiej Brytanii (2016)

1 czerwca 2015 roku konta zespołu w mediach społecznościowych zostały usunięte, co wywołało falę spekulacji[43]. Dzień wcześniej na Twitterze Healy’ego pojawił się komiks, który później opublikowano także na koncie menedżera grupy, Jamiego Oborne’a – sugerował on rozpad zespołu. Następnego dnia profile zostały przywrócone, jednak zdjęcia w tle i fotografie profilowe zmieniono z charakterystycznych czarno-białych na białe i jasnoróżowe, co ujawniło, że cała sytuacja była chwytem promocyjnym[44].

8 października zespół ogłosił swój drugi album, I Like It When You Sleep, for You Are So Beautiful yet So Unaware of It[45]. Jednocześnie zaprezentowano główny singiel „Love Me” oraz zaplanowano trasę koncertową obejmującą Europę, Amerykę Północną i Azję[46]. 10 grudnia w Beats 1 zadebiutował drugi singiel „UGH!”[47]. Trzeci singiel, „The Sound”, miał premierę 14 stycznia 2016 roku w BBC Radio 1[48]. 15 lutego, również w Beats 1, ukazał się czwarty singiel „Somebody Else”, jeszcze przed premierą albumu[49]. Utwór „A Change of Heart” zadebiutował w Radio 1 22 lutego, cztery dni przed wydaniem płyty.

Magazyn NME, który wcześniej był wobec zespołu bardzo krytyczny, pochwalił album za rozmach i ambicję, pisząc: „Każda płyta, która tak głęboko wnika w twoją psychikę jak ‘I Like It…’, powinna być uznana za niezbędną. Jest też niezwykle inteligentna i przewrotnie zabawna.” Później redakcja uznała go za Album Roku 2016[50]. Dziennikarz muzyczny Alexis Petridis zauważył, że niektóre fragmenty płyty są zbyt ambitne, ale stwierdził, że „co zadziwiające, przez większość czasu Healy uchodzi z tym na sucho”. Czasem dlatego, że jego obserwacje są trafne – jak w krytyce kultury „ekip celebrytów” – lecz częściej dlatego, że są podszyte autoironią i świadomością własnych wad. Z kolei w bardziej mieszanej recenzji Rolling Stone skrytykował utwory takie jak „Lostmyhead” i „Please Be Naked” jako „rozmyte i nudnawe”, jednocześnie chwaląc „Somebody Else”, „Loving Someone” i „Love Me”[51].

Album ukazał się 26 lutego i zajął 1. miejsce zarówno na brytyjskiej liście UK Albums Chart, jak i amerykańskiej Billboard 200[6]. Zespół udostępnił także darmowe pobranie utworu „How to Draw” za pośrednictwem Twittera oraz w edycji Target Exclusive. Płyta znalazła się na krótkiej liście nominowanych do Mercury Music Prize 2016[52] oraz otrzymała nominację do Albumu Roku podczas Brit Awards 2017[53].

2017–2019: A Brief Inquiry into Online Relationships

[edytuj | edytuj kod]

13 listopada 2016 roku członek zespołu George Daniel zapowiedział trzeci album grupy, publikując na swoim koncie na Instagramie wideo z podpisem „2018”. Nagranie zawierało fragmenty nowej muzyki oraz ujęcia Healy’ego grającego na klawiszach. 3 kwietnia 2017 roku Healy napisał na Twitterze: „I like it when you sleep dobiega końca”, a następnie dodał wpis „Music for Cars”, co było nawiązaniem do tytułu ich trzeciej EP-ki[54]. W marcu 2017 roku zespół potwierdził, że dwie piosenki na nowy album zostały już napisane[55]. W czerwcu Healy ujawnił również, że Drive Like I Do – jedna z wcześniejszych nazw zespołu The 1975 – wyda debiutancki album jako projekt poboczny „za kilka lat”[56].

Daniel występujący w Niemczech w 2019 r.

W listopadzie Healy zapowiedział wydanie EP-ki jeszcze w 2017 roku. Choć projekt został oficjalnie potwierdzony, jego premiera została przesunięta na 2018 rok. Menedżer zespołu, Jamie Oborne, ogłosił, że zamiast tego ukaże się „coś innego”. Okazało się, że był to pierwszy album koncertowy grupy, DH00278[57]. Potwierdził również, że w 2017 roku nie zostaną wydane żadne single z projektu Music for Cars, zapowiadając jednocześnie, że nowy materiał ukaże się 1 czerwca 2018 roku[58][59]. W marcu 2018 roku zespół usunął wiele postów ze swoich mediów społecznościowych, sięgających lipca 2017 roku, czyli czasu ich ostatniego koncertu podczas Latitude Festival w ramach trasy promującej I Like It When You Sleep, for You Are So Beautiful yet So Unaware of It. 22 kwietnia 2018 roku, odpowiadając fanowi na Twitterze, Oborne stwierdził, że kampania promocyjna drugiego albumu potrwa jeszcze „kilka dni”[60]. Pod koniec kwietnia w Londynie i Manchesterze pojawiły się tajemnicze plakaty z napisem „Music for Cars”, zawierające hasła promocyjne oraz numer katalogowy wytwórni Dirty Hit, DH00327, na czarnym tle[61]. W Wielkiej Brytanii zauważono także billboardy wykorzystujące technikę détournement, czyli przerabianie istniejących reklam poprzez nakładanie na nie nowych treści[62]. Na początku maja 2018 roku zespół zaktualizował swoją stronę internetową, umieszczając licznik odliczający czas do 1 czerwca, oraz ponownie uaktywnił się w mediach społecznościowych[63]. W pierwszych godzinach działania strony odkryto ukryty plik zipzawierający cztery plakaty, z których każdy prowadził do tajnej podstrony prezentującej rozmowę między „człowiekiem” a „maszyną”. Grupa regularnie publikowała w mediach społecznościowych kolejne plakaty zatytułowane A Brief Inquiry Into Online Relationships[64]. 31 maja 2018 roku zespół wydał singiel „Give Yourself a Try”, który tego samego dnia miał premierę jako „Najgorętsze nagranie na świecie” w audycji Annie Mac w BBC Radio 1[65].

The 1975 na Open’er Festival w Polsce

Album spotkał się niemal z jednogłośnym uznaniem krytyków. Według serwisu Metacritic uzyskał średnią ocenę 83 na podstawie 29 recenzji, co oznacza „powszechne uznanie”[7]. Ryan Dombal z Pitchfork przyznał mu ocenę 8,5 oraz wyróżnienie Best New Music, określając go jako „bezczelny i eklektyczny”. Zauważył, że podobnie jak poprzednik cechuje się nieograniczonym poczuciem stylu – „od Afrobeatu, przez jazzowe ballady z miękką werblową perkusją, po utwór brzmiący jak trapowy remix psychodelicznej podróży Bon Iver” – ale jest „bardziej ukierunkowany” niż I Like It When You Sleep[17]. Magazyn Time umieścił go na dziewiątym miejscu listy najlepszych albumów 2018 roku[66]. Conrad Duncan, pisząc dla tego samego portalu, również ocenił płytę pozytywnie, nazywając ją „pełną autentycznego serca, inteligencji i dowcipu”[67]. Z kolei PopMatters skrytykował album jako zbyt rozbudowany i nierówny, twierdząc, że „ambicje zespołu przewyższają jego możliwości, a pobłażliwość wokalisty i lidera Matta Healy’ego bywa bardziej męcząca niż ujmująca”, choć mimo to określił go jako „fascynujący”[68].

W wywiadzie dla Beats 1 Healy wyjaśnił, że „Music for Cars” stało się raczej nazwą pewnej ery wydawniczej, po tym jak projekt przemianowano na A Brief Inquiry Into Online Relationships. Album ukazał się 30 listopada 2018 roku. Zespół był główną gwiazdą festiwalu BBC Radio 1’s Big Weekend w Stewart Park w Middlesbrough 26 maja 2019 roku[69] oraz festiwali Reading i Leeds w sierpniu 2019 roku[70]. Album znalazł się na krótkiej liście nominowanych do Mercury Music Prize 2019[71] i zdobył nagrodę Brytyjski Album Roku podczas Brit Awards 2019[72].

2020–2021: Notes on a Conditional Form

[edytuj | edytuj kod]

24 lipca 2019 roku ukazał się utwór otwierający album Notes on a Conditional Form, zatytułowany „The 1975”, z udziałem aktywistki klimatycznej Grety Thunberg[73]. Dochód z piosenki został przekazany na rzecz ruchu społecznego Extinction Rebellion. Główny singiel, zatytułowany „People”, wydano 22 sierpnia 2019 roku. Zapowiedź pojawiła się w formie odliczania w mediach społecznościowych zespołu, gdzie publikowano krótkie fragmenty tekstu, które fani mogli połączyć w całość. Drugi singiel, „Frail State of Mind”, ukazał się 24 października. Teledysk do utworu został opublikowany 30 listopada 2019 roku. Kolejny singiel, „Me & You Together Song”, został wydany 16 stycznia 2020 roku.

Matty Healy na koncercie w Australii (2020)

15 lutego zespół rozpoczął trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, która trwała do 3 marca 2020 roku. Tournée rozpoczęło się w hali Motorpoint Arena Nottingham, mieszczącej około 10 000 osób. Następnie grupa wystąpiła między innymi w londyńskiej The O2 Arena, a także w Manchesterze i Glasgow. Trasę zakończyli w Dublinie. 17 lutego 2020 roku zespół uruchomił stronę internetową „digital detox” o nazwie MindShowerAI, na której znajdowało się odliczanie do premiery kolejnego singla oraz nietypowe komunikaty, takie jak „I am doing my mind and my life!” oraz „I feel comfort and respect”[74]. Czwarty singiel, „The Birthday Party”, ukazał się 19 lutego 2020 roku, wraz z zakończeniem odliczania na stronie. 3 kwietnia zespół wydał utwór „Jesus Christ 2005 God Bless America” z gościnnym udziałem Phoebe Bridgers. Następnie 23 kwietnia 2020 roku premierę miał kolejny singiel „If You're Too Shy (Let Me Know)” z gościnnym wokalem FKA Twigs[75][76].

Czwarty album zespołu, Notes on a Conditional Form, ukazał się 22 maja 2020 roku[77]. Wydawnictwo stało się ich czwartym z rzędu albumem, który dotarł na pierwsze miejsce brytyjskiej listy sprzedaży UK Albums Chart. Płyta osiągnęła również pierwsze miejsce w Australii oraz czwarte w Stanach Zjednoczonych[78]. 4 grudnia 2020 roku album uzyskał status srebrnej płyty w Wielkiej Brytanii. Wiele koncertów zaplanowanych na 2020 rok zostało najpierw przełożonych z powodu pandemii COVID-19, a ostatecznie odwołanych. W tym czasie wokalista Matty Healy zapowiadał nową muzykę pod nazwą „Drive Like I Do” oraz informował, że zespół pracuje nad piątym albumem studyjnym, nie podając jednak szczegółów dotyczących zakończenia prac nad materiałem[79].

W lutym 2021 roku No Rome, artysta związany z wytwórnią Dirty Hit, ogłosił prace nad utworem nagranym wspólnie z The 1975 oraz Charli XCX[80][81]. Był to drugi singiel No Rome z udziałem zespołu po utworze „Narcissist” z 2018 roku. Piosenka zatytułowana „Spinning” została wydana 4 marca 2021 roku[82]. W marcu 2021 roku ukazała się EP-ka Our Extended Play autorstwa Beabadoobee, współprodukowana i współtworzona przez Healy’ego oraz George’a Daniela[83][84]. W październiku 2021 roku Healy wystąpił jako gość podczas trasy koncertowej Phoebe Bridgers w Greek Theatre w Los Angeles. Wykonał tam dwa nowe utwory, w tym jeden zatytułowany „New York”[85].

2022–2025: Being Funny in a Foreign Language

[edytuj | edytuj kod]

14 lutego 2022 roku zespół dezaktywował swoje główne konta w mediach społecznościowych, sugerując zapowiedź nowego materiału[86]. 1 czerwca konta zostały ponownie aktywowane, a początek nowej ery zapowiedziano serią postów oraz aktualizacją oficjalnej strony zespołu.

Hann, Daniel i Healy występujący w Stanach Zjednoczonych (2022)

Pod koniec czerwca 2022 roku zapowiedziano pierwszy singiel „Part of the Band” z piątego albumu Being Funny in a Foreign Language. Kartki pocztowe wysyłane do fanów ujawniały listę utworów z albumu, a plakaty z Healy’m w Londynie promowały singiel. Tekst piosenki został opublikowany przez Healy’ego na Instagramie, a utwór ukazał się 7 lipca. Album został wydany 14 października[87], a 1 października zespół wystąpił w programie Later... with Jools Holland[88].

7 listopada 2022 roku zespół dał wyprzedany koncert w Madison Square Garden[89], który był również transmitowany na żywo na Twitchu[90]. Koncert – jeden z pierwszych w ramach trasy At Their Very Best – został wysoko oceniony, a niektórzy krytycy chwalili go za śmiałość[91], podczas gdy inni pisali, że zespół udowodnił, że naprawdę jest „w najlepszej formie”[92][93]. Występ trzymał pięciogwiazdkowe recenzje od: Rolling Stone[94], NME[95], The Observer[96], The Telegraph[97], Evening Standard[98] oraz Metro[99].

Zespół otrzymał zakaz występów w Malezji z powodu „kontrowersyjnego zachowania i wypowiedzi” podczas koncertu na Good Vibes Festival 21 lipca 2023 roku. Incydent obejmował pocałunek dwóch osób tej samej płci na scenie między Healym a MacDonaldem oraz otwartą krytykę surowego prawa anty-LGBT obowiązującego w tym kraju[100]. Pozostała część festiwalu została następnie odwołana przez lokalne władze[101]. Malezyjskie organy zmusiły organizatorów do natychmiastowego przerwania wydarzenia i odwołania reszty trzydniowego festiwalu, argumentując, że „kontrowersyjne zachowanie i wypowiedzi” Healy’ego są „sprzeczne z tradycjami i wartościami lokalnej kultury”[102]. Reakcje Malezyjczyków w mediach społecznościowych były w przeważającej mierze krytyczne wobec lidera zespołu[103]. Niektórzy członkowie społeczności LGBT w Malezji poczuli się sfrustrowani tym incydentem i wyrazili obawę, że doprowadzi on do dalszych represji ze strony środowisk religijnych[104][105]. W następstwie tych wydarzeń zespół odwołał kolejne koncerty na Tajwanie i w Indonezji[106]. Organizatorzy festiwalu pozwali grupę przed Wysokim Trybunałem za naruszenie warunków umowy, domagając się 1,9 miliona funtów odszkodowania[107].

MacDonald na koncercie w Niemczech w (2023)

W sierpniu 2023 roku zespół po raz trzeci wystąpił jako główna gwiazda na festiwalach Reading i Leeds, prezentując specjalny koncert z okazji 10-lecia wydania ich debiutanckiego albumu, zatytułowanego po prostu nazwą zespołu[108]. Ich piąta trasa koncertowa, pod nazwą Still... At Their Very Best[109], rozpoczęła się we wrześniu 2023 roku. Jest to ich największa jak dotąd trasa po Ameryce Północnej, obejmująca występy w halach widowiskowych w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Europie[110][111][112]. Podczas koncertu otwierającego trasę w Sacramento Healy oświadczył, że po zakończeniu tournée zespół zrobi sobie przerwę od koncertowania[113].

W październiku 2024 roku w rodzinnym mieście zespołu, Manchesterze, pojawiły się dwa billboardy nawiązujące do nadchodzącego albumu z remiksami Charli XCX pt. Brat and It's Completely Different but Also Still Brat. Sugerowały one, że zespół pojawi się w zremiksowanej wersji utworu „I might say something stupid” wraz z Jonem Hopkinsem[114]. W marcu 2025 roku zespół wydał nagranie koncertowe zatytułowane Still... At Their Very Best (Live From The AO Arena, Manchester, 17.02.24)[115].

2025–obecnie: Dogs

[edytuj | edytuj kod]
Daniel na scenie Pyramid na festiwalu Glastonbury (2025), z widocznym napisem „DOGS”

6 marca 2025 roku konta zespołu w mediach społecznościowych zostały zaktualizowane o nowe logo, czemu towarzyszyło ogłoszenie ich występu w roli głównej gwiazdy na festiwalu Glastonbury jeszcze w tym samym roku[116]. W maju 2025 roku menedżer Jamie Oborne potwierdził, że będzie to ich jedyny koncert w roku. Oświadczeniu temu towarzyszyła wiadomość, że zespół pracuje nad swoim szóstym albumem studyjnym, przy czym Oborne stwierdził: „Nie wiem, kiedy się ukaże, ale nad nim pracują”[117]. Zespół wystąpił na scenie Pyramid Stage w piątek, 27 czerwca 2025 roku[118]. Ich występ zebrał pochwały, a Alexis Petridis z The Guardian określił zespół jako „światowej klasy”, zaś sam set jako „niezwykle imponujący”[119].

Po koncercie pojawiły się spekulacje fanów wywołane obecnością słowa „DOGS” na bębnie basowym Daniela oraz pojawieniem się tego samego napisu na ekranie po zakończeniu występu[120]. W grudniu 2025 roku, podczas spotkania z fanem w Gateshead College, Healy potwierdził, że DOGS to tytuł nadchodzącego albumu studyjnego, dodając: „To może być jeden, mogą być dwa... ale tak, nagraliśmy dwa albumy”[121].

Styl muzyczny i inspiracje artystyczne

[edytuj | edytuj kod]
Healy i MacDonald na koncercie w Niemczech (2019)

Twórczość zespołu jest szeroko opisywana jako pop-rock[122][123][124], art pop[44][125][126], alt-pop[127][128][129], synthpop, nowa fala oraz indie rock[130]. Portal NPR zauważył, że Healy „od dawna traktuje pisanie piosenek dla The 1975 jak swój pamiętnik”[131]. Według The Guardian to właśnie jego teksty wyróżniają muzykę grupy na tle innych artystów[132]. On i Daniel są głównymi autorami piosenek, przy czym Daniel opisuje siebie jako „głównego producenta”, a Healy’ego jako „głównego autora tekstów”[133][134]. Healy określił ich relację jako „symbiotyczną”, mówiąc: „Mamy wspólny słownik muzyczny. Nawet jeśli obaj pracujemy zdalnie, to i tak pracujemy razem”[135].

Jako swoje muzyczne inspiracje Healy wymienia w szczególności Talking Heads, My Bloody Valentine, Ride oraz Michaela Jacksona; twierdzi jednak, że jego największy wpływ stanowi twórczość filmowca Johna Hughesa[25]. W wielu wywiadach Healy podkreślał również, że ich inspiracje są „mocno zakorzenione” w muzyce afroamerykańskiej[136][137][138].

The 1975 znani są z artystycznych przeobrażeń i muzycznego eklektyzmu[139][140][141]. Ich debiutancki album był opisywany jako electropop[142][143], funk rock[144], indie pop[144], indie rock[144], pop[145][146], pop rock[147] i rock[144]. Scott Kerr z AllMusic napisał, że zespół połączył „mroczne i młodzieńcze motywy seksu, miłości i strachu z eteryczną muzyką alt-rockową”[148]. Z kolei weteran krytyki rockowej, Robert Christgau, polemicznie argumentuje, że nie powinni być uznawani za „zespół rockowy”, ponieważ nie „rockują”[35].

Przy pracy nad drugim albumem, I Like It When You Sleep, for You Are So Beautiful yet So Unaware of It, Healy powoływał się na inspiracje Christiną Aguilerą, D'Angelo, Robertą Flack, Boards of Canada oraz Sigur Rós[149], mówiąc, że są „postmodernistycznym zespołem popowym, który nawiązuje do miliona rzeczy. Sam przez połowę czasu nie wiem, czym jest mój zespół”[150].

Członkowie

[edytuj | edytuj kod]

Obecni członkowie

[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[20][2][3]:

Obecni muzycy koncertowi

[edytuj | edytuj kod]
  • John Waugh – saksofon, klawisze, chórki (2013–obecnie)
  • Jamie Squire – klawisze, gitara, chórki, gitara hawajska (2015–obecnie)
  • Polly Money – gitara rytmiczna, instrumenty klawiszowe, chórki (2022–obecnie)
  • Carly Holt-Hann – gościnnie wokal (2022–obecnie)
  • Gabrielle Marie King – instrumenty perkusyjne, chórki (2023–obecnie)

Byli muzycy koncertowi

[edytuj | edytuj kod]
  • Taitlyn Jaiy – chórki, taniec (2018–2020)
  • Kaylee Jaiy – chórki, taniec (2018–2020)
  • Rebekah Rayner – instrumenty perkusyjne (2022–2023)

Dyskografia

[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[2][3]:

Albumy studyjne
Albumy koncertowe
  • DH00278 (2017)
  • Live with the BBC Philharmonic Orchestra (2023)
  • At Their Very Best (Live from Madison Square Garden, New York, 07.11.22) (2023)
  • Live at Gorilla (2023)
  • Still... At Their Very Best (Live from the AO Arena, Manchester, 17.02.24) (2025)
Minialbumy
  • Facedown (2012)
  • Sex (2012)
  • iTunes Festival: London 2013 (2013)
  • Music for Cars (2013)
  • IV (2013)
  • Spotify Sessions (2013)
  • Rdio Sessions (2014)

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b c Interview w/ The 1975. Blahblahblahscience.com, 2012-10-15. [dostęp 2019-06-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-03)]. (ang.).
  2. ↑ a b c The 1975 – Album Discography [online], AllMusic [dostęp 2019-06-11] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-11] (ang.).
  3. ↑ a b c d e The 1975 – Discography & Songs [online], Discogs [dostęp 2019-06-11] [zarchiwizowane z adresu 2019-03-29] (ang.).
  4. ↑ a b c d Salvatore Bono: Speaking With Your New Favorite Band — The 1975. The Huffington Post, 2013-09-16. [dostęp 2019-06-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-09)]. (ang.).
  5. ↑ Matt Healy of the 1975 says 'my biggest fear is becoming Sting' [online], The Independent, 12 lutego 2016 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  6. ↑ a b c Keith Caulfield, The 1975 Earns First No. 1 Album on Billboard 200 Chart [online], Billboard, 6 marca 2016 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  7. ↑ a b A Brief Inquiry into Online Relationships by The 1975. [dostęp 2026-03-04].
  8. ↑ Maura Johnston, The 1975 Battle Anxiety With Acerbic Tunes And Sax Magic On 'Being Funny In A Foreign Language' [online], Rolling Stone, 13 października 2022 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  9. ↑ Dorian Lynskey, How The 1975’s Matty Healy Kicked Heroin and Took the Band to New Heights [online], Billboard, 2 sierpnia 2018 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  10. ↑ The 1975 win Band Of The Decade at NME Awards 2020 [online], NME, 12 lutego 2020 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  11. ↑ The 1975: Bound To Win, Bound To Be True [online], Clash Magazine Music News, Reviews & Interviews, 25 września 2013 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  12. ↑ The 1975: 'Manchester doesn't need more music heroes' [online], www.gigwise.com [dostęp 2026-03-04].
  13. ↑ a b Cover Story: The 1975 Have Nowhere to Grow But Up [online], The FADER [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  14. ↑ Matty Healy Replies to Fans on the Internet | Actually Me | GQ. GQ 2020-05-14. [dostęp 2026-03-04].
  15. ↑ The 1975: ‘Being Funny In a Foreign Language’ Interview | Apple Music. Apple Music 2022-10-12. [dostęp 2026-03-04].
  16. ↑ Jia Tolentino, Who Is Matty Healy?, „The New Yorker”, 29 maja 2023, ISSN 0028-792X [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  17. ↑ a b c Ian Cohen, The 1975: Facedown EP [online], Pitchfork [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  18. ↑ Ghosts – B I G S L E E P, „Can You Hear This”, 21 stycznia 2011 [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2013-09-27] (ang.).
  19. ↑ Introducing: The 1975, „Akira Records” [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2014-01-18] (ang.).
  20. ↑ a b Emily Brinnand: New Band Up North. The Guardian, 2012-12-03. [dostęp 2019-06-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-03)]. (ang.).
  21. ↑ Robin Murray, The 1975 Confirm Debut Album Details [online], Clash Magazine Music News, Reviews & Interviews, 24 czerwca 2013 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  22. ↑ Chart Archive > Artists > The 1975 [online], Official Charts, 9 lutego 2013 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  23. ↑ Shaina Pearlman, The 1975: Sex EP [online], Paste Magazine, 20 listopada 2012 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  24. ↑ The 10 Best EPs of 2012 :: Blogs :: List of the Day :: Paste [online], www.pastemagazine.com [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2012-12-08].
  25. ↑ a b The 1975 - Interview | News [online], GoldenPlec, 11 grudnia 2012 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  26. ↑ a b Jon Stickler, The 1975 Announce Lengthy UK Tour For Early 2013 - Stereoboard [online], Stereoboard.com [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  27. ↑ The 1975 join Bastille to support Muse at May London gig [online], www.gigwise.com [dostęp 2026-03-04].
  28. ↑ The Neighbourhood Announces “The Love Collection Tour” [online], Digital Tour Bus, 24 kwietnia 2013 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  29. ↑ Neil Mccormick, Introducing The 1975, support act to the Rolling Stones [online], The Telegraph, 19 maja 2013.
  30. ↑ a b 2013 08 30 Feature The Rise Rise Of The 1975 – When the Gramophone Rings [online] [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  31. ↑ The 1975: Matty Healy and George Daniel Interview on Touring, Bastille and Australia! (Part One). the AU review 2014-07-31. [dostęp 2026-03-04].
  32. ↑ The 1975 Single 'Sex' To Be Lead For Upcoming Debut Album | DaysTune [online], daystune.com [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-23] (ang.).
  33. ↑ 1975 confirm new single 'Sex' - listen [online], Digital Spy, 9 lipca 2013 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  34. ↑ Larry Fitzmaurice, The Curious Case of The 1975, the Most Hated and Loved Band in the World [online], Vice, 9 marca 2016.
  35. ↑ a b Robert Christgau: Xgau Sez [online], www.robertchristgau.com [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2019-01-16].
  36. ↑ 69 Itunes Festival 2013 Day 8 Bastille Stock Photos, High-Res Pictures, and Images - Getty Images [online], www.gettyimages.com [dostęp 2026-03-04].
  37. ↑ Bastille & The 1975 @ iTunes Festival, London, 08/09/2013 [online], www.gigwise.com [dostęp 2026-03-04].
  38. ↑ Tour, „The 1975” [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2013-09-11] (ang.).
  39. ↑ Behind The Scenes: The 1975 - Shepherd's Bush Empire, „The 405” [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2014-03-22] (ang.).
  40. ↑ Coachella 2014: The 7 Best Things From Sunday [online], stereogum.com, 14 kwietnia 2014 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  41. ↑ Royal Albert Hall, „Royal Albert Hall” [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2014-05-14].
  42. ↑ Gary Graff, The 1975 Reveal Battle Plan for Next Album [online], Billboard, 12 maja 2014 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  43. ↑ Rishi Iyengar, The 1975 Have Deleted All Their Social-Media Accounts Spurring Breakup Rumors [online], Time, 1 czerwca 2015 (ang.).
  44. ↑ a b Michael Hann, The 1975: their 'disappearance' was a stunt, yes – but it was brilliant, „The Guardian”, 2 czerwca 2015, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  45. ↑ Brennan Carley, The 1975 Announce Lengthily Titled New Album With Funky Single, 'Love Me' [online], SPIN, 8 października 2015 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  46. ↑ 8th October 2015, The 1975 return with massive new ‘Love Me’ single [online], DIY, 8 października 2015 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  47. ↑ The 1975 debut new track ‘UGH!’ [online], DIY, 10 grudnia 2015 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  48. ↑ Brennan Carley, The 1975 Harness Pop's Inner Core for 'The Sound' [online], SPIN, 14 stycznia 2016 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  49. ↑ The 1975 [@the1975], // S O M E B O D Y E L S E – M O N D A Y 5 : 3 0 P M G M T // [online], X (formerly Twitter), 10 lutego 2016 [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2025-05-03] (ang.).
  50. ↑ Larry Bartleet, NME'S ALBUMS OF THE YEAR 2016 [online], NME, 27 listopada 2016 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  51. ↑ Jon Dolan, The 1975 'I Like It When You Sleep' Album Review [online], Rolling Stone, 24 lutego 2016 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  52. ↑ Mercury Prize 2016: David Bowie gets posthumous nomination, „BBC News”, 4 sierpnia 2016 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  53. ↑ BRIT Awards 2017: The full list of winners and nominees [online], Official Charts, 2 stycznia 2018 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  54. ↑ Jeremy Gordon, The 1975 Announce New Album Music for Cars [online], SPIN, 27 kwietnia 2017 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  55. ↑ NEWS: The 1975 to call third album 'Music For Cars'; two songs penned! | DEAD PRESS! | It's more than "just music" to us [online], www.deadpress.co.uk [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2018-07-18] (ang.).
  56. ↑ Luke Morgan Britton, Matty Healy confirms debut album from The 1975 side-project Drive Like I Do [online], NME, 7 czerwca 2017 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  57. ↑ The 1975 release surprise live album DH00278 [online], The Line of Best Fit [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  58. ↑ Tom Connick, The 1975 are releasing 'something' before the year is out [online], NME, 9 listopada 2017 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  59. ↑ Jamie Oborne, No x [online], Twitter.
  60. ↑ Jamie Oborne, Yes for a few more days... [online], Twitter (ang.).
  61. ↑ Sam Murphy, The 1975 Tease Return With Cryptic Posters In The UK [online], Music Feeds, 29 kwietnia 2018 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  62. ↑ The 1975 are using détournement to hijack billboard ads in the UK. | Coup de Main Magazine [online], www.coupdemainmagazine.com, 6 maja 2018 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  63. ↑ Mackenzie Cummings-Grady, The 1975 Is Counting Down to Something on Their Website [online], Billboard, 2 maja 2018 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  64. ↑ The 1975 have ‘done a thing’ [online], DIY, 29 kwietnia 2018 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  65. ↑ The 1975 - 'Give Yourself A Try' Video [online], stereogum.com, 31 maja 2018 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  66. ↑ The 10 Best Albums of 2018, „Time” [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2021-03-12].
  67. ↑ Conrad Duncan, A Brief Inquiry Into Online Relationships [online], www.undertheradarmag.com [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  68. ↑ Chris Conaton, The 1975 Try Everything on 'A Brief Inquiry Into Online Relationships' » PopMatters [online], www.popmatters.com, 14 stycznia 2019 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  69. ↑ Radio 1's Big Weekend 2019 [online], BBC Music Events [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  70. ↑ Lewis Knight, Reading Festival 2019 line-up, dates, times, and all you need to know [online], Daily Mirror, 21 sierpnia 2019 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  71. ↑ Thomas Smith, The Hyundai Mercury Prize 2019: from The 1975 to Little Simz, let's have a look at the nominees' chances, shall we? [online], NME, 19 września 2019 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  72. ↑ BRITs 2019 Winners [online], BRIT Awards [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2022-05-10] (ang.).
  73. ↑ Laura Snapes, 'Time to rebel': Greta Thunberg adds voice to new song by the 1975, „The Guardian”, 24 lipca 2019, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  74. ↑ Will Richards, The 1975 appear to have launched a "digital detox" website called Mindshower [online], NME, 17 lutego 2020 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  75. ↑ Brittany Spanos, The 1975 Recruit Phoebe Bridgers for Tender New Song 'Jesus Christ 2005 God Bless America' [online], Rolling Stone, 3 kwietnia 2020 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  76. ↑ Brittany Spanos, Song You Need to Know: The 1975, 'If You're Too Shy (Let Me Know)' [online], Rolling Stone, 28 kwietnia 2020 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  77. ↑ Ludovic Hunter-Tilney, The 1975 achieve a delicate balancing act on Notes on a Conditional Form [online], Financial Times, 22 maja 2020 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  78. ↑ The 1975 win battle with KSI to claim fourth chart-topping album [online], Music-News.com [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  79. ↑ Nick Reilly, The 1975 cancel entire 2021 tour – but confirm work on new album [online], NME, 12 stycznia 2021 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  80. ↑ No Rome teases new collab with Charli XCX and The 1975. | Coup de Main Magazine [online], www.coupdemainmagazine.com, 8 lutego 2021 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  81. ↑ No Rome says collaborative song with The 1975 and Charli XCX is "coming out sooner than u think" [online], The Line of Best Fit [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  82. ↑ Will Lavin, Charli XCX, The 1975 and No Rome supergroup announce first single [online], NME, 1 marca 2021 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  83. ↑ Evan Minsker, beabadoobee Announces 1975-Produced EP, Shares New Song “Last Day on Earth” [online], Pitchfork, 24 marca 2021 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  84. ↑ Beabadoobee is dropping a brand new track made with The 1975's Matty Healy and George Daniel next week - Dork [online], readdork.com, 20 marca 2021 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  85. ↑ Matty Healy (Acoustic Set @ Greek Theatre) [Ft. Phoebe Bridgers 10.22.2021]. Cabrit 2021-10-23. [dostęp 2026-03-04].
  86. ↑ Will Richards, The 1975 hint at new music by deleting social media accounts [online], NME, 14 lutego 2022 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  87. ↑ Will Richards, The 1975 announce release date for 'Being Funny In A Foreign Language' [online], NME, 6 lipca 2022 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  88. ↑ BBC Two - Later... with Jools Holland, Series 61, Episode 1 [online], BBC [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  89. ↑ The 1975 - Madison Square Garden - November 7th 2022 [1080p]. Keith Jones 2022-11-08. [dostęp 2026-03-04].
  90. ↑ The 1975 to stream Madison Square Garden concert on Amazon Music [online], The FADER [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  91. ↑ Ethan Shanfeld, Raw Meat, Self-Pleasure and Ben Shapiro: The 1975 Delivers Bold and Bonkers Madison Square Garden Show [online], Variety, 8 listopada 2022 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  92. ↑ Paolo Ragusa, The 1975 Were Truly "At Their Very Best" at Madison Square Garden in NYC: Review [online], Consequence, 8 listopada 2022 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  93. ↑ Sadie, Review: The 1975 really are at their very best [online], Alternative Press Magazine [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  94. ↑ Nick Reilly, The 1975 live in Brighton: a game-changing arena show for the ages [online], Rolling Stone UK, 9 stycznia 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  95. ↑ Erica Campbell, The 1975 live in New York City: a raw and raucous night at the Garden [online], NME, 8 listopada 2022 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  96. ↑ Dorian Lynskey, The 1975 review – Matty Healy and co don their full meta jackets, „The Guardian”, 14 stycznia 2023, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  97. ↑ Neil McCormick, The 1975 live: part tortured Samuel Beckett musical, part Broadway extravaganza, all mesmerising, „The Telegraph”, 9 stycznia 2023, ISSN 0307-1235 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  98. ↑ Gemma Samways, The 1975 at the O2 review: the most compelling pop band on the planet [online], The Standard, 13 stycznia 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  99. ↑ The 1975 tour review: Ingenious staging for band that dragged rock into new era [online], Metro, 9 stycznia 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  100. ↑ The 1975 banned from performing in Malaysia after Matt Healy kisses male bandmate on stage [online], Sky News [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  101. ↑ Matty Healy: Malaysia festival cancelled after The 1975 singer attacks anti-LGBT law [online], 22 lipca 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  102. ↑ Malaysia Halts Music Festival After Kiss Between Bandmates Onstage, „The New York Times”, 22 lipca 2023, ISSN 0362-4331 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  103. ↑ Matty Healy: Malaysia LGBT community angry at 1975 'white saviour stunt' [online], 25 lipca 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  104. ↑ Rebecca Ratcliffe, Malaysia’s gay community fears backlash after Matty Healy’s outburst, „The Guardian”, 24 lipca 2023, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  105. ↑ 'Destructive and thoughtless': Queer Malaysians respond to The 1975 singer Matty Healy's rant against anti-LGBTQ laws, „ABC News”, 25 lipca 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  106. ↑ Nadia Khomami, The 1975 cancel shows in Indonesia and Taiwan after Malaysia gay kiss uproar, „The Guardian”, 23 lipca 2023, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  107. ↑ Matty Healy: The 1975 sued over festival act with same-sex kiss [online], www.bbc.com, 31 lipca 2024 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  108. ↑ Surej Singh, Reading & Leeds confirm The 1975 as final 2023 headliners [online], NME, 10 lipca 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  109. ↑ Ethan Shanfeld, The 1975 Announces North American Fall Tour [online], Variety, 13 czerwca 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  110. ↑ Brittany Spanos, The 1975 Are Still at Their Very Best for New North American Tour Dates [online], Rolling Stone, 13 czerwca 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  111. ↑ Anagricel Duran, The 1975 announce 'Still ... At their very best' 2023 North American Tour [online], NME, 13 czerwca 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  112. ↑ Gil Kaufman, The 1975 Extend ‘Still… At Their Very Best’ Tour With 2024 UK/European Dates [online], Billboard, 31 sierpnia 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  113. ↑ Gil Kaufman, Matty Healy Tells Fans Not to Worry, The 1975 Are Not ‘Splitting Up or Anything’ [online], Billboard, 29 września 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  114. ↑ Poppy Burton, Charli XCX confirms all 18 features for the 'Brat' remix album [online], NME, 5 października 2024 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  115. ↑ Liberty Dunworth, The 1975 share 'Still... At Their Very Best' live album from Manchester show, announce vinyl edition [online], NME, 7 marca 2025 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  116. ↑ Adam England, Fans speculate over The 1975's "new era" after Glastonbury announcement and subtle online update [online], NME, 6 marca 2025 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  117. ↑ The 1975 Is Only Playing One Concert This Year As They Finish Album [online], UPROXX, 26 maja 2025 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  118. ↑ Glastonbury 2025: Olivia Rodrigo, Charli XCX and The 1975 to headline [online], www.bbc.com, 6 marca 2025 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  119. ↑ Alexis Petridis, The 1975 at Glastonbury review – amid the irony, ego and pints of Guinness, this is a world-class band, „The Guardian”, 28 czerwca 2025, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  120. ↑ Laura Molloy, Did The 1975 tease a new album at the end of their Glastonbury 2025 headline set? [online], NME, 28 czerwca 2025 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  121. ↑ Alex Rigotti, The 1975 have two albums in the works [online], NME, 3 grudnia 2025 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  122. ↑ Maura Johnston, The 1975 Battle Anxiety With Acerbic Tunes And Sax Magic On 'Being Funny In A Foreign Language' [online], Rolling Stone, 13 października 2022 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  123. ↑ Dorian Lynskey, How The 1975’s Matty Healy Kicked Heroin and Took the Band to New Heights [online], Billboard, 2 sierpnia 2018 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  124. ↑ Joe Coscarelli, The 1975’s Matty Healy Is Still Trying to Be Funny, Sincerely, „The New York Times”, 8 września 2022, ISSN 0362-4331 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  125. ↑ Dan Stubbs, The 1975 and Pale Waves: Matty Healy introduces your favourite new pop band [online], NME, 20 października 2017 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  126. ↑ Neil McCormick, The 1975 live: part tortured Samuel Beckett musical, part Broadway extravaganza, all mesmerising, „The Telegraph”, 9 stycznia 2023, ISSN 0307-1235 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  127. ↑ A sincere conversation with The 1975’s Matty Healy [online], Dazed, 30 listopada 2018 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  128. ↑ Andrew Unterberger, The 1975’s ‘The City’ Skyrockets in Streams Following Taylor Swift Live Cover [online], Billboard, 19 stycznia 2023 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  129. ↑ Niall Doherty, “We’d just left this gig where I’d given a speech about the Alabama abortion ban and people were gonna shoot me”: The 1975’s Matty Healy on the song he wrote about the time the band were chased out of Alabama [online], Louder, 22 czerwca 2024 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  130. ↑ The 1975's 30 Greatest Songs, Ranked [online], Paste Magazine [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  131. ↑ David Greene, The 1975's Matty Healy Negotiates With The World, „NPR”, 29 listopada 2018 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  132. ↑ Simon Hattenstone, The 1975’s Matt Healy: ‘I am pretentious. And I’m not apologising’, „The Guardian”, 11 listopada 2016, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  133. ↑ Cover Story: The 1975 Have Nowhere to Grow But Up [online], The FADER [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  134. ↑ hrishikesh, Episode 190: The 1975 [online], Song Exploder, 12 sierpnia 2020 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  135. ↑ The 1975’s Matty Healy: “This is gonna be one of my last interviews” [online] [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  136. ↑ Joe Lynch, The 1975’s Matt Healy on Fake Famous Friendships, His Secret Dance Project & Why Trap Is the New Punk [online], Billboard, 28 stycznia 2016 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  137. ↑ Five Life-Changing Records That The 1975 Recommend, „MTV News” [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-22].
  138. ↑ New Music To Know: The 1975 Takes Cues From John Hughes For Debut [online] [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2016-12-20] (ang.).
  139. ↑ Lindsay Zoladz, The 1975: Self-Aware, Self-Indulgent and, Yes, Sincere, „The New York Times”, 21 maja 2020, ISSN 0362-4331 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  140. ↑ 9 Times The 1975 Shook Up Genre With Their Music, „MTV” [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2023-04-02] (ang.).
  141. ↑ Ryan Dombal, The 1975: A Brief Inquiry Into Online Relationships [online], Pitchfork [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  142. ↑ Track by track review: The 1975 - The 1975 [online], www.gigwise.com [dostęp 2026-03-04].
  143. ↑ Album review: The 1975, The 1975 (Polydor) [online], The Independent, 29 sierpnia 2013 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  144. ↑ a b c d Track by track review: The 1975 - The 1975 [online], www.gigwise.com [dostęp 2026-03-04].
  145. ↑ Pat Levy, Album Review: The 1975 - The 1975 [online], 4 października 2013 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  146. ↑ The 1975 - The 1975 [online], Clash Magazine Music News, Reviews & Interviews, 23 sierpnia 2013 [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  147. ↑ Jayson Greene, The 1975: The 1975 [online], Pitchfork [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  148. ↑ The 1975 Songs, Albums, Reviews, Bio & More | ... [online], AllMusic [dostęp 2026-03-04] (ang.).
  149. ↑ How D'Angelo and Christina Aguilera inspired the 1975's groovy new album, „Entertainment Weekly's EW.com” [dostęp 2026-03-04] [zarchiwizowane z adresu 2016-08-14] (ang.).
  150. ↑ Ian Gormely, The 1975 Achieve Rock'n'Roll Self-Awareness [online], exclaim.ca, 26 lutego 2016 (ang.).
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/m/index/?title=The_1975&oldid=79240832”
14 bahasa
Sunting pranala
Pusat Layanan

UNIVERSITAS TEKNOKRAT INDONESIA | ASEAN's Best Private University
Jl. ZA. Pagar Alam No.9 -11, Labuhan Ratu, Kec. Kedaton, Kota Bandar Lampung, Lampung 35132
Phone: (0721) 702022
Email: pmb@teknokrat.ac.id

close