Matty Healy

Matty Healy

Healy na Glastonbury Festival w 2025 roku
Imię i nazwisko	Matthew Timothy Healy
Pseudonim	Matty Healy, Truman Black
Data i miejsce urodzenia	8 Kwietnia 1989 Hendon, Londyn, Anglia
Instrumenty	Wokal, gitara, instrumenty klawiszowe, fortepian, perkusja, banjo
Gatunki	Art pop, pop-rock, folk, electropop, indie pop, rock alternatywny, muzyka eksperymentalna
Zawód	Piosenkarz, autor piosenek, producent muzyczny, reżyser
Aktywność	od 2012
Zespoły
The 1975
Multimedia w Wikimedia Commons

Matty Healy, właśc. Matthew Timothy Healy (ur. 8 kwietnia 1989 r. w Londynie)^[1] – angielski piosenkarz, autor tekstów i producent muzyczny, znany przede wszystkim jako lider i główny twórca piosenek pop-rockowego zespołu The 1975. Jest ceniony za warstwę liryczną swoich utworów, muzyczny eklektyzm oraz prowokacyjną osobowość sceniczną o charakterze performance’u, a także za znaczący wpływ na muzykę indie pop.

Urodzony w Londynie i wychowany głównie w Cheshire, w wiosce Alderley Edge, Healy założył The 1975 w 2002 roku wraz z kolegami z Wilmslow High School. Po podpisaniu kontraktu z niezależną wytwórnią Dirty Hit, zespół wydał cztery minialbumy (EP), a następnie w 2013 roku zadebiutował albumem studyjnym zatytułowanym po prostu The 1975. Kolejne wydawnictwa grupy to: I Like It When You Sleep, for You Are So Beautiful yet So Unaware of It (2016), A Brief Inquiry into Online Relationships (2018), Notes on a Conditional Form (2020) i Being Funny in a Foreign Language (2022). Każdy z albumów studyjnych dotarł do pierwszego miejsca brytyjskiej listy przebojów UK Albums Chart^[2] i gościł na liście Billboard 200^[3][4], zdobywając uznanie krytyków oraz pojawiając się w licznych zestawieniach najlepszych płyt roku i dekady.

Healy, zagorzały orędownik praw osób LGBTQ oraz mitygacji zmian klimatu, w swoich piosenkach i występach porusza tematy cyberkultury, męskości, realiów społeczno-politycznych, a także swojego życia prywatnego i relacji. Magazyn Rolling Stone określił go mianem „rzecznika pokolenia millenialsów”^[5], Pitchfork – „niepokornego dziecka pop-rocka”^[6], NPR – „sprytnym, samodzielnym złym chłopcem”, Slant Magazine – „ekspertem-prowokatorem”, a NME – „ikonoklastą”.

Healy jest laureatem czterech nagród Brit Awards^[7] oraz dwóch statuetek Ivor Novello (w tym dla Autora Piosenek Roku)^[8]. Był również dwukrotnie nominowany do nagrody Mercury Prize oraz nagród Grammy.

Matthew Timothy Healy urodził się 8 kwietnia 1989 roku w Hendon, w północnym Londynie^[1][9]. Jest synem pary aktorskiej – Tima Healy’ego^[10] i Denise Welch, którzy rozwiedli się w 2012 roku^[11]. Oboje mają irlandzkie korzenie. Jego dziadek od strony matki był drag queen^[12], a młodszy brat, Louis, również jest aktorem^[13]. Między drugim a czwartym rokiem życia Matthew mieszkał w Melbourne^[14], jednak większość wczesnego dzieciństwa spędził na farmie bydła w Hedley on the Hill w Northumberland^[15][16]. Gdy miał dziewięć lat, rodzina przeprowadziła się do Alderley Edge w Cheshire.

Rodzice Healy’ego przez większość jego dzieciństwa pracowali jako aktorzy teatralni i telewizyjni, a jego matka w czasach jego dorastania stała się osobą publiczną i celebrytką^[17]. On sam nie interesował się aktorstwem^[13], choć pojawiał się jako statysta w serialach, w których grali jego rodzice, m.in. w Coronation Street^[18], Byker Grove^[19] i Waterloo Road^[20].

Rodzice Matty'ego byli fanami muzyki i zaszczepili w nim miłość do soulu oraz Motown^[21][22][23]. Jego ojciec przyjaźnił się z wieloma muzykami, takimi jak Brian Johnson z AC/DC (który został ojcem chrzestnym Healy’ego)^[24], Rick Wakeman z Yes, Mark Knopfler z Dire Straits czy Jeff Lynne z Electric Light Orchestra^[22]. Ich sąsiadem był Peter Hook z Joy Division i New Order^[25], a ojciec chrzestny jego matki, scenarzysta Ian La Frenais, przedstawił go Ringo Starrowi^[26]. Pierwsza gitara, na której grał Healy, była tą samą, której Dire Straits użyli do nagrania utworu „Romeo and Juliet”^[27]. Sam artysta przyznał, że tak bliski kontakt z muzykami sprawił, że wizja „zostania gwiazdą rocka była częścią jego rzeczywistości”^[28].

Jako dziecko Healy był cichy i miewał nawracające, realistyczne koszmary^[26]. Swoją pierwszą perkusję dostał w wieku pięciu lat^[29], a dwa lata później zaczął trenować karate, w którym jako nastolatek zdobył czarny pas^[30]. Przez pierwsze dwanaście lat życia był jedynakiem, więc – jak sam wspomina – czas wypełniały mu gry wideo, teledyski Michaela Jacksona, śpiewanie i tańczenie przed lustrem oraz skupienie na samym sobie^[31]. W przeciwieństwie do swojego brata, Matthew dorastał w „domu, w którym wiecznie trwały imprezy”^[22] i wielokrotnie zdarzało mu się zasypiać w barze londyńskiego Groucho Club^[32]. Wspomina te aspekty dzieciństwa raczej jako „ekscytujące” niż „stresujące”. Oboje jego rodzice zmagali się z chorobą alkoholową^[22], a matka używała kokainy, by radzić sobie z okresami ciężkiej depresji, w tym z depresją poporodową^[33].

Healy uczył się w prywatnych szkołach Lady Barn House^[34] oraz King's School w Macclesfield, z której został wydalony za założenie „podziemnego kręgu walk”^[12][23]. W wieku 12 lat wygrał szkolny konkurs talentów, wykonując piosenki zespołów The La's oraz Oasis, i powiedział lokalnej gazecie, że w przyszłości chce zostać piosenkarzem pop^[35]. Następnie przeniósł się do państwowej szkoły średniej Wilmslow High School, gdzie poznał swoich przyszłych kolegów z zespołu^[33]. Uzyskał certyfikaty GCSE z muzyki i języka angielskiego^[36][37], po czym przez trzy miesiące uczęszczał do szkoły muzycznej, z której ostatecznie zrezygnował^[38]. Na stronie internetowej Akademii Muzyki Współczesnej Healy wymieniony jest jako absolwent z lat 2007–2008, który uzyskał dyplom z wokalu^[39][40]. Po latach Healy określił szkołę jako „uciążliwą przeszkodę, która stała na drodze do zostania gwiazdą popu”^[22].

Pierwszym koncertem Healy’ego był występ Michaela Jacksona z trasy HIStory World Tour w Wembley Arena w 1996 roku, który artysta opisał jako „jedno z najbardziej pamiętnych i najważniejszych doświadczeń, jakie kiedykolwiek go spotkały”^[41]. Jako wykonawcę, dzięki któremu „wiedział, że założy zespół”, wskazał grupę The Streets^[42]. Z kolei utwór „All My Friends” formacji LCD Soundsystem jest jego „piosenką wszech czasów” – Healy przez całą karierę próbuje replikować ją zarówno pod względem „technicznym”, jak i „emocjonalnym”^[43].

Healy’ego zawsze pociągała muzyka lat 80., kiedy to „gwiazdy popu nie były tak obciążone samoświadomością. Wiem, że tamte czasy miały swoją dekadencję, ale w tamtych nagraniach jest prawdziwa wolność”^[44]. Podczas nagrywania debiutanckiego albumu zespół starał się uchwycić nastrój filmów Johna Hughesa, „ten apokaliptyczny sens bycia nastolatkiem”^[45][46].

W 2013 roku Healy wymienił dla serwisu Louder Than War dziesięć swoich ulubionych albumów wszech czasów. Oprócz wspomnianych już The Streets i Michaela Jacksona, na liście znaleźli się: Glassjaw, My Bloody Valentine, Alexander O’Neal, The Jesus and Mary Chain, Hundred Reasons, Carole King, Peter Gabriel oraz James Taylor^[47]. Opisał również „mroczniejszą muzykę garage” (jak Wookie, Lain, MJ Cole i Four Tet) jako niezwykle wpływową, dodając, że „Mistrzostwa Świata, garage lub dubstep” to jedyne rzeczy, które sprawiają, że czuje się „dumny z bycia Anglikiem”^[48].

W 2020 roku Healy nagrał serię podcastów, w których przeprowadzał wywiady ze swoimi muzycznymi bohaterami; rozmawiał m.in. ze Stevie Nicks, Brianem Eno, Steve’em Reichem, Kim Gordon, Mike’em Kinsellą, Conorem Oberstem i Bobbym Gillespiem^[49]. Healy wymienił także The Blue Nile jako swój „ulubiony zespół wszech czasów”^[50], a wśród inspiracji wskazał Talking Heads oraz Sigur Rós^[51][52][53].

Na twórczość Healy’ego wpływ mają również postaci literackie, w tym Joan Didion, Jack Kerouac, Seamus Heaney oraz Arthur Rimbaud, którego twórczość opisał jako „gęstą i rewolucyjną”^[51][54]. Wspominał również o tym, że największy wpływ na jego sposób pisania tekstów piosenek ma stand-up^[26].

Healy posiada tenorową skalę głosu z charakterystyczną chrypką wynikającą z palenia papierosów^[55]. Serwis Pitchfork stwierdził, że jest on „niezaprzeczalnie jednym z najlepszych i najbardziej elastycznych wykonawców wokalnych swojego pokolenia”^[56]. Recording Academy opisała jego wokal jako „zwinny”^[57], natomiast The New Yorker zwrócił uwagę na jego „zmiennokształtny głos”, zauważając, że Healy „nuci, zawodząc, krzycząc i mrucząc, nadając swoim wykonaniom odcienie różnych osobowości”^[12]. Jego głos opisywano również jako „giętki”, „miodopłynnie melodyjny” oraz „zawsze surowy i pełen emocji”^[58][59][60].

Healy mieszka w północno-zachodnim Londynie^[44][61][62]. Był w związku z australijską modelką Gabriellą Brooks (2015–2019)^[63] oraz angielską piosenkarką FKA Twigs (2020–2022)^[64][65]. Od września 2023 roku jest związany z amerykańską modelką i muzykantką Gabbriette^[66][67]. Para zaręczyła się w maju 2024 roku^[68].

Healy identyfikuje się jako osoba heteroseksualna^[33][69] i stwierdził, że mężczyźni nie pociągają go w sposób „cielesny, seksualny”. W 2019 roku serwis Queerty poinformował, że Healy wyznał, iż jest „estetą” (w kontekście coming outu)^[70]. Healy wydał oświadczenie na Twitterze, krytykując publikację za błędną interpretację jego słów: „Nie zrobiłem żadnego coming outu. [...] Nie prowadzę żadnej gry i nie próbuję zajmować przestrzeni osób queer, po prostu staram się być sojusznikiem, a ten nagłówek sprawia, że czuję się niekomfortowo”^[71][72][73]. Jako nastolatek Healy był „tyczkowaty i zniewieściały”, a bardziej niż tradycyjne wzorce męskości pociągały go postaci takie jak George Michael, Prince czy Michael Jackson^[74][75][76]. Oboje jego rodzice pracowali w branżach kreatywnych, a „ludzie, którymi aspirował być, akurat byli gejami”. Healy skomentował to słowami: „Przypuszczam, że bycie gejem lub osobą biseksualną miałoby w moim przypadku więcej sensu. Ale po prostu stąd pochodzę. Mam nadzieję, że nigdy nie będę tego wykorzystywał... Pomysł czynienia siebie – jako białego, heteroseksualnego mężczyzny cis – ciekawszym poprzez utożsamianie się z tą kulturą, sprawia, że aż się wzdrygam”^[77].

Healy przeszedł laserową korekcję wzroku metodą LASIK^[29]. Zdiagnozowano u niego kliniczne ADHD^[12]. W wywiadzie z 2022 roku wspomniał, że uczęszcza na terapię i mierzy się z traumą wynikającą z „pewnych wczesnych doświadczeń seksualnych, które wraz z wiekiem stały się naprawdę bardzo trudne do przepracowania”^[78][79]. Healy jest nieaktywną osobą uzależnioną od heroiny^[33][80]; zmagał się również z nadużywaniem kokainy i benzodiazepin^[22][81]. Pod koniec 2017 roku, po interwencji kolegów z zespołu, spędził siedem tygodni w stacjonarnej klinice odwykowej na Barbadosie^[82][83][84]. Otwarcie wypowiada się na temat swojego zażywania narkotyków: „Nie chcę tego fetyszyzować, ponieważ jest to naprawdę nudne i niebezpieczne. Myśl o byciu dla młodej osoby tym, kim ludzie tacy jak Burroughs byli dla mnie, gdy byłem nastolatkiem, sprawia, że robi mi się niedobrze”^[81]. Według stanu z 2022 roku Healy nadal pali marihuanę^[85][86].