MI7

Ten artykuł od 2026-01 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł.

Należy dodać przypisy do treści niemających odnośników do źródeł. Dodanie listy źródeł bibliograficznych jest problematyczne, ponieważ nie wiadomo, które treści one uźródławiają.
Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

MI7

Royal Hotel De Keysera, później Adastral House i siedziba MI7(b)
Państwo	Wielka Brytania
Data utworzenia	1915
Siedziba	De Keyser's Royal Hotel(inne języki)
Położenie na mapie Wielkiego Londynu MI7
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii MI7
Położenie na mapie Anglii MI7
51°30′42,0″N 0°06′16,8″W/51,511667 -0,104667

MI7 – były wydział Wywiadu Wojskowego Brytyjskiego Ministerstwa Wojny, odpowiedzialny za kontakty z prasą i propagandę. Wydział powstał podczas I wojny światowej i został rozwiązany po podpisaniu rozejmu. Został reaktywowany na początku II wojny światowej. Nowy MI7, choć mniej znaczący niż jego poprzednik, pełnił funkcję niezbędnego łącznika między Ministerstwem Wojny a Ministerstwem Informacji i Political Warfare Executive.

Wraz z wybuchem I wojny światowej w Dyrekcji Operacji Wojskowych utworzono podsekcję MO5(h), odpowiedzialną za cenzurę prasy i depesz oraz wydawanie komunikatów Ministerstwa Wojny za pośrednictwem Biura Prasowego. Początkowo do podsekcji przydzielono zaledwie dwóch oficerów Sztabu Generalnego (GSO2). Natychmiast stało się oczywiste, że dwóch oficerów to za mało i w ciągu dwóch tygodni podsekcję rozszerzono o starszego oficera Sztabu Generalnego (GSO1) z podległymi mu ośmioma asystentami „cenzorów”.

W lutym 1915 roku utworzono Dyrekcję Wywiadu Specjalnego, w związku z czym MO5(h) zostało zmodernizowane i przemianowane na sekcję MO7. Nominalnie podlegało ono pułkownikowi Coleridge’owi, zastępcy dyrektora wojskowego Biura Prasowego. Jako część Ministerstwa Wojny, MO7 zajmowało się promocją prasy. W maju 1915 roku udzieliło pierwszym korespondentom wojennym pozwolenia na wyjazd na front zachodni. Jego zadaniem było zapewnienie władzom wojskowym kontroli nad prasą i pracą korespondentów. W styczniu 1916 roku, w ramach reorganizacji Sztabu Generalnego, utworzono nową Dyrekcję Wywiadu Wojskowego, a MO7 przekształcono w Sekcję Wywiadu Wojskowego nr 7.

MI7 było zorganizowane w szereg podsekcji, oznaczonych małymi literami w nawiasach. Dokładne obowiązki tych podsekcji zmieniały się w czasie, ale można je w skrócie podsumować następująco^[1]:

• MI7 (a) – cenzura.
• MI7 (b) – propaganda zagraniczna i krajowa, w tym komunikaty prasowe dotyczące spraw armii.
• MI7 (c) – tłumaczenie i (od 1917 r.) regulacje dotyczące gości zagranicznych.
• MI7 (d) – propaganda i przegląd prasy zagranicznej (część sekcji (b) do czasu utworzenia sekcji (d) pod koniec 1916 r.).

A.A. Milne, autor Kubusia Puchatka, służył w MI7(b) po wyzdrowieniu z ran odniesionych w bitwie nad Sommą^[2]. Anglo-irlandzki pisarz fantasy Lord Dunsany również służył z Milne’em po tym, jak został ranny w powstaniu wielkanocnym w 1916 roku; jego książki Tales of War i Unhappy Far-off Things gromadzą część materiałów, które napisał w tym czasie.

Od kwietnia 1916 roku, kiedy to MI7(b) zostało utworzone pod kierownictwem kapitana Petera Chalmersa Mitchella, do początku października 1917 roku, większość personelu MI7(b) pracowała w Adelphi Court przy Strand w Londynie, po czym cała sekcja przeniosła się do Adastral House na Victoria Embankment. Nie należy mylić go z późniejszą siedzibą Ministerstwa Lotnictwa przy Kingsway, pierwszy Adastral House był dawnym hotelem De Keyser's Royal(inne języki), położonym przy moście Blackfriars. Zbankrutowany hotel został zarekwirowany w maju 1916 roku na biura rządowe i był wykorzystywany zarówno przez Królewski Korpus Lotniczy, jak i MI7.

Jako gałąź wywiadu wojskowego, papierkowa robota była rutynowo niszczona w celu utrzymania ścisłego bezpieczeństwa. Kolejne masowe niszczenie dokumentów zorganizowano po zamknięciu MI7 pod koniec I wojny światowej. Kilka ważnych akt jest rozproszonych w archiwach Ministerstwa Wojny, Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Ministerstwa Informacji w Brytyjskich Archiwach Narodowych. Ponadto niektóre dokumenty z MI7(b) przetrwały, ponieważ były przechowywane przez jednego z agentów, porucznika Jamesa Price’a Lloyda. W 2012 roku krewni odkryli po jego śmierci, gdy jego majątek w Builth Wells w Walii był sortowany i oczyszczany, że zachował do 150 akt z czasów swojej pracy w MI7(b). Archiwum składało się z dwóch szerokich kategorii artykułów napisanych między 1917 a 1918 rokiem – „Opowieści z VC”^[3].

Ponad 90 opowieści o indywidualnym bohaterstwie mężczyzn z całego Imperium można przejrzeć na stronie internetowej Biblioteki Narodowej Walii^[4] oraz na stronie internetowej Europeana 1914-18^[4]. Próbki pozostałych 60 artykułów można znaleźć w archiwach, takich jak „MI7b – odkrycie zaginionego archiwum propagandowego z czasów Wielkiej Wojny”.

We wrześniu 1939 roku, na początku II wojny światowej, MI7 zostało zreformowane jako w dużej mierze cywilny wydział prasy i propagandy Dyrekcji Wywiadu Wojskowego Ministerstwa Wojny. Około czerwca 1940 roku zostało ono przeniesione do Ministerstwa Informacji^[4].

Nazwa MI7 jest często używana w literaturze fikcyjnej jako nazwa agencji wywiadowczej lub organizacji podobnej do prawdziwego MI5 lub MI6.

W filmie o Bondzie „Dr. No” (1962) pojawiają się dwa wyraźne odniesienia do pracy Jamesa Bonda dla MI6; jedno z nich (gdzie słowa wypowiada „M”) zostało nazwane „MI7”, chociaż usta mówiącego wyraźnie mówią „MI6”^[4][5].

Postać Johnny’ego Englisha, grana przez Rowana Atkinsona w filmach szpiegowskich „Johnny English”, „Johnny English Reborn” i „Johnny English Strikes Again”, jest agentem MI7. Postać ta została pierwotnie zaprezentowana w serii reklam banku Barclaycard jako agent MI7 Richard Latham.

• History of M.I. 7 (b) (March, 1916 – December, 1918). psywar.org, 1920. [dostęp 2008-08-20]. (ang.).